Dag 4: Sedona – Grand Canyon NP

Het is weer een vroege ochtend en met reden – vandaag vertrekken we naar het Grand Canyon National Park! Dé Grand Canyon. We hebben het er al vaak over gehad en nu is het zover. Wat zullen we er van vinden? Een verwachting hebben is lastig omdat we het ons allebei zo niet kunnen voorstellen dat we straks aan die immense kloof staan. We zitten vroeg aan het ontbijt bij ons prachtig gelegen hotel, nu nog temidden van de rode rotsen van Sedona. Uitchecken gaat vlot en voor we het weten zijn we weer op weg. We rijden eerst naar Flagstaff, een toch wel iconisch dorp aan de Route 66. We halen hier koffie voor onderweg – onze eerste Starbucks deze trip! – en tanken de auto vol. We blijven niet hangen in Flagstaff want willen graag door naar de Grand Canyon. We vervolgen onze weg door het dorp en uiteindelijk rijden we weer op een verlaten en tot onze verrassing zeer bosrijke weg. We rijden hier door het gebied van de San Francisco Peaks. Langzaam maar zeker klimmen we omhoog tot we uiteindelijk op een weids plateau rijden. Hier geen bomen meer maar alleen laaggroeiende vegetatie, wolken die eruit zien als of ze tegen de hemel geplakt zitten en slechts Humpreys Peak weet in de verte nog boven dit machtige landschap uit te steken. Er is in de verste verte niets of niemand te zien, alleen af en toe een “waaibomenhuisje” zoals Rianne ze noemt.

Rijdend over dit plateau kunnen we het ons niet voorstellen dat we straks naar dat beroemde gapende gat in de grond staan te kijken. Het plateau lijkt oneindig. Of zal het toch over dat randje in de verte zijn?  Maar nee, na miles en miles rechtdoor komen we uit bij een kruising – waar wonderbaarlijk genoeg ook een soort Flintstone park uit het niets op duikt – en we draaien de 64 op. Dit is het. Aan het einde van deze weg ligt het nationale park. Wederom rijden we in een weids uitgestrekt gebied – inmiddels in het Kaibab National Forest – en blijft het lastig voor te stellen dat we straks aan de Grand Canyon staan. Het duurt ongeveer een klein half uurtje voor we Tusayan binnen rijden – de gateway voor de South Rim van het Grand Canyon National Park. Tusayan is één rechte weg  met links en rechts hotels, restaurantjes en winkels. We zijn lekker op tijd en parkeren de auto bij de Red Feather Lodge, ons hotel voor de komende nacht.

We vullen ons drinken aan en doen de rugzakken om – we kunnen op pad! We hadden op weg naar Sedona bij Montezuma Castle een America The Beautiful Nationale parkenpas willen kopen, maar omdat we daar geen tijd meer voor hadden, hebben we die dus niet. Daarom lopen we eerst binnen bij het National Geographic Visitor Center, waar we info inslaan bij de park ranger(onze eerste ervaring met een NPS ranger!!). We krijgen een plattegrond en een krantje van het park mee met daarin alle recente info. Er is gelukkig alleen maar goed nieuws; veel zon, geen regen, geen bosbranden oftewel good to go! We kopen bij de automaat onze toegang voor het park voor $35,=. Deze hebben we nu nodig om het park in te komen met de shuttle bus. Morgen gaan we met de auto  het park in en kunnen we bij de Park Ranger ons bonnetje laten upgraden naar een America The Beautiful Pass.

Daar gaan we dan. We hoeven niet lang te wachten op een bus en al snel zitten we op “Purple Route towards Visitor Center”. Deze paarse route pendelt alleen tussen Tusayan en het Visitors Center in de Grand Canyon Village. Dit is waar ons Grand Canyon avontuur begint. Als we de bus uitstappen lopen we langs grote informatieborden die nog maar eens bevestigen dat het prachtig weer is en er geen regen wordt verwacht.

We gaan richting Mather Point, het viewpoint achter het Visitors Center. Voor veel mensen hun eerste aanblik van de Grand Canyon en voor ons dus ook. Een kort, geasfalteerd pad loopt richting een aantal treden en het uitkijkpunt.

Foto 09-09-18 20 42 20
Uitzicht bij Mather Point

WOW

De Grand Canyon.

We weten een mooi plekje te bemachtigen op het uiteinde van het uitkijkpunt en blijven zwijgend staan kijken. Het is ontzettend helder weer en dus kunnen we ver en diep de canyon in kijken. WAT een aangezicht. We blijven een tijdje staan om het op ons in te laten werken. Het is weids, het is diep, het is mega, zo variërend aan kleur, vegetatie en sediment. Met recht zegt Rianne op een gegeven moment dat het net een filmdoek is wat er hangt. Het is gewoon niet te bevatten.

Langzaam lopen we terug richting het Visitors Center, de eerste, verse beelden van de Grand Canyon verwerkend. Al snel staat er weer iets spectaculairs voor onze neus; een grote Moose steekt het pad over! Hij schuifelt voorbij en gaat bij zijn soortgenoot in de schaduw staan grazen. Deze onderbreking zorgt ervoor dat we uit onze eerste Grand Canyon trans komen en we besluiten hoe we dag indelen. Na een sanitaire stop bij het Visitors Center huren we fietsen bij het Bright Angel Cafe, tekenen ons leven weg(alsof we nog nooit op een fiets hebben gezeten. Het kan hier nooit gevaarlijker zijn dan in Amsterdam!) en slaan een lunchpakket in. Daarna crossen we weg, verder het park in. Voor fietsers is er in het Grand Village een speciale route aangelegd, de Greenway Trail. Dit is een mooie route langs onder andere de diverse lodges, de ezelboerderij en ook lang het Grand Canyon Station. Het is een schattig klein stationnetje maar het leukste is dat er een schitterende Grand Canyon trein mét Mary Colter wagon staat. Mary Colter ontwierp diverse gebouwen aan de South Rim begin 20e eeuw. Een mooi eerbetoon dus.

Foto 09-09-18 21 21 53

We fietsen verder en steken de spoorweg over. Voor we Hermit Road inslaan lopen we nog een klein stukje van de Rim Trail op naar het begin van de Bright Angel Trail. We bekijken het uitzicht en de wandelaars die in de verte in de canyon lopen.

Aan het begin van Hermit Road staan diverse shuttlebussen. Hermit Road kun je alleen op per fiets of per shuttlebus, niet met eigen auto. Veel bezoekers maken gebruik van deze shuttlebussen, één van de redenen waarom wij voor de fiets hebben gekozen! Bovendien is het prachtig weer en heerlijk om te fietsen. Langs Hermit Road liggen diverse viewpoints. Het eerste stuk gaat best aardig omhoog maar daarna vlakt het af en gaat het glooiend verder. Het eerste viewpoint is Trailview Overlook. Ook hier zie je mooi de Bright Angel Trail liggen. Verderop ligt Maricopa Point op een uitstulpend stuk verder de canyon in, te bereiken via een voetpad. We hebben inmiddels trek gekregen dus slaan Powell Point over en fietsen naar Hopi Point, waar we goede dingen over hebben gehoord. We zetten de fietsen weer in de daarvoor bestemde rekken en lopen naar het viewpoint toe. Hopi Point is een gigantisch weids punt waar je ook de Colorado rivier ziet stromen. Vanaf hier is het een klein, modderig stroompje. Lastig te beseffen dat diezelfde rivier dit enorme gebied het uitgesleten. We staan weer een tijdje te kijken om het in ons op te nemen maar ook nu blijft het moeilijk te bevatten. Wat een schitterend gebied!

We vinden een plekje met wat schaduw en knabbelen onze broodjes weg. Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat onze mensenhersenen dit gewoon niet aan kunnen. Zó groot, zó weids, zó grillig – zó gaaf! De natuur is letterlijk en figuurlijk zoveel groter dan de mensheid, ondanks onze technologische uitvindingen en bemoeienissen, en op dat feit word je hier maar weer eens keihard gewezen.

We fietsen verder en stoppen achtereenvolgens bij Mohave Point, The Abyss en Monument Creek Vista. Vanaf dit punt loopt weer de Greenway Trail – de trail alleen voor fieters – en het is een mooi paadje vlak langs de canyon. We fietsen dit af tot Pima Point en vervolgens naar het eindpunt, Hermits Rest. We kijken rond bij het viewpoint en in het winkeltje, en gaan daarna met een heerlijk ijskoud blikje drinken zitten. Wat een fantastische fietsrit!

This slideshow requires JavaScript.

Het is inmiddels in de namiddag en we moeten om uiterlijk 5u de fietsen weer inleveren. Ook willen we daarna nog met de shuttlebus weer naar een viewpoint voor de zonsondergang. We twijfelen erg tussen Hopi Point en Mohave Point, onze favorieten. Volgens de Lonely Planet gids is Hopi erg populair en druk tijdens de zonsondergang, maar Mohave Point juist een pareltje zonder hordes mensen. We besluiten de gok te nemen en kiezen voor Mohave Point. Maar eerst moeten we nog terug naar het Grand Canyon Village. We nemen de shuttle bus terug te naar het dorp. Vanaf hier fietsen we terug naar het Bright Angel Cafe waar we precies op tijd aankomen. Wat een geweldige ervaring!

We frissen ons wat op op de toilet en doen nog een rondje door de souvenirwinkel. Rianne tikt een leuke Bright Angel sleutelhanger met een fiets erop op de kop. Daarna pakken we de blauwe busroute door het dorp en stappen dan over op de rode route richting Mohave Point. Het is nu echt flink druk in de bus, maar zoals verwacht loopt de bus zo goed als leeg als we bij Hopi Point zijn. Wij stappen een viewpoint verder uit en weten ons mooi te installeren. Terwijl Rianne haar camera instelt, geniet ik van het heerlijk zonnetje. Wat een prachtig uitzicht hier en geweldig mooi licht op de canyon. Lonely Planet heeft het weer eens bij het juiste eind!

Langzaam maar zeker wordt het licht steeds vager en zakt de zon uiteindelijk weg achter de canyon. Daarna is de lucht nog even mooi roze en oranje, maar als snel wordt het donkerder. Met het donker komt ook de frisse lucht maar gelukkig hebben we vesten mee. We besluiten niet de eerste de beste bus terug te nemen aangezien Mohave Point uiteindelijk ook behoorlijk druk is geworden. Maar we willen ook niet de laatste bus missen en dus sluiten we aan bij de wachtende mensen op de bushalte. Via de rode en blauwe route komen we uiteindelijk terug bij het Visitors Center. Hier stappen we weer op de paarse shuttlebus richting Tusayan. We hebben inmiddels best wel trek maar geen zin meer om uitgebreid te gaan eten. We doen snel wat boodschappen voor de volgende ochtend bij de General Store, halen dan chicken wings en frietjes bij het tentje ernaast en gaan snel inchecken bij de Red Feather Lodge. We vallen aan op ons eten, gaan daarna nog even lekker douchen en vallen dan als een blok in slaap.