Dag 3: Sedona

Tijd om de omgeving te verkennen! Op de planning vandaag staat Slide Rock State Park. Dit is een park in de Oak Creek Canyon waar de Oak Creek doorheen stroomt. Omdat de rotsen hier bedekt zijn met een laagje algen en kleine stroomversnellingen veroorzaken, kun je hier over naar beneden “sliden”. Een soort natuurlijke glijbaan dus.

We zijn bijtijds op pad en het is nog rustig in het park. We kunnen makkelijk parkeren en gaan op weg. Het park is een vroegere nederzetting van pioniers en een aantal oude huisjes staan er nog. Hier loop je langs op weg naar de rivier, wat natuurlijk ons voornaamste doel is hier. Het pad slingert naar beneden en dan staan we er; een opening in de rode rotsen waar kristalhelder water overheen glinstert. We trekken onze waterschoenen aan – de rotsen zijn behoorlijk glad – en vinden een plekje stroomopwaarts, vlakbij het begin van de “glijbaan”.

Zomaar even van de glijbaan gaan doe je niet. Het water is ijs en ijskoud en er liggen veel glibberige rotsen. We vinden een plekje in het midden van de rivier waar we langzaam wennen aan de temperatuur van het water. Ondanks dat de zon al lekker warm is, is dit toch wel heel erg koud! We blijven een tijdje zitten, kijken hoe andere mensen naar beneden sliden. Even later roetsjen ook wij naar beneden! Het is een hobbelige slide, het water ijzig en je moet je af en toe een beetje afzetten tegen de rotsen. Ik heb het idee dat mijn nagels dit niet gaan overleven. Dan plonsen we de poel beneden in. Dit was supergaaf!! We klouteren weer terug naar boven en nemen de schade op. Geen schrammen, niet blauw en onze nagels zien er – op één gebroken exemplaar – ook nog redelijk uit. We gaan lekker in de zon liggen om op te warmen.

Het wordt inmiddels flink drukker, het is tenslotte weekend en dit is bij de locals ook een populaire spot om verkoeling te zoeken. We verbazen ons over wat er allemaal meegesleept wordt; hele tenten, grote koelboxen en waterspeelgoed. We wensen ze veel succes op de gladde rotsen. Na ongeveer een uurtje of drie houden we het voor gezien en besluiten we ergens anders heen te gaan. Het is pas tegen twaalven en dus nog genoeg tijd om iets anders te doen.

Sedona staat onder andere bekend om zogenoemde ‘vortexes’, plekken waar de energie van de aarde extra voelbaar is. Een van deze plekken is Cathedral Rock en ook de Red Rock Crossing zou zo’n plek zijn. We besluiten naar Cathedral Rock te gaan en daar een trail langs de rivier te lopen. De trailhead is makkelijk te vinden. Auto parkeren, wandelschoenen aan en go! Het eerste stuk is meteen flink omhoog richting Cathedral Rock, een enorme rotsblok in de vorm van een kathedraal, al heb je wel enig inlevingsvermogen nodig om dit er in te zien. Boven kunnen we kiezen; de trail om Cathedral Rock verder op te gaan of de Templeton Trail. Wij kiezen voor de laatste omdat deze langs de rivier gaat en als het goed is uit komt bij de Red Rock Crossing, aan de achterkant van Cathedral Rock. Het pad is goed aangegeven en slingert omhoog en omlaag langs het rotsblok. Hoe hoger we komen, hoe mooier het uitzicht. Dan weer naar beneden en een stuk door het bos heen. Hier lopen we inmiddels langs de rivier en we stoppen even om wat verkoeling te zoeken. Het eind van de trail is een beetje verwarrend. We komen wel bij de rivier uit maar niet op iets wat op Red Rock Crossing lijkt, waar je de rivier zou moeten kunnen oversteken naar het recreatiegebied Crescent Moon en waar Cathedral Rock in het water zou weerspiegelen. We besluiten terug te gaan tot we ontdekken dat het paadje wat we wel al eerder hadden gezien maar er doodlopend uitzag, twee kanten op blijkt te slingeren. En jawor, na een paar meter komen we weer bij de rivier met een grote poel en zelfs een kleine stroomversnelling. Cathedral Rock torent er groots bovenuit. Van de energie van de aarde merken we niet veel, maar het is een prachtige plek en we gaan lekker afkoelen in het water.
We nemen dezelfde trail weer terug. Als we weer in de buurt van de eerste poel zijn, springt Rianne ineens de lucht in. Ik schrik van haar en spring ook. Een slang!! We blijven niet staan om te kijken watvoor soort maar een lang, zwart exemplaar krioelt het pad over. Hij schrikt waarschijnlijk meer van ons dan wij van hem maar toch. Nog geen twee seconden daarna vlieg ik weer de lucht in; er steekt iets gigantisch in mijn duim. Gauw mep ik een grote vlieg van mijn hand af en ren een paar meter verder. Waarschijnlijk een steekvlieg. Het EHBO tasje komt voor het eerst(en hopelijk ook voor het laatst) tevoorschijn. Beetje trekzalf erop(van de schrik vergeet ik helemaal de Bite Relief) en weer gaan. We zijn er na deze kennismaking met de fauna op deze trail even helemaal klaar mee. Als Rianne even later ook nog met haar achterste in een cactus belandt, hebben we het ook met de flora gehad. Het is niet ver meer lopen en we stappen stevig door. Vermoeid en verhit komen we weer bij de auto aan en rijden terug naar het hotel.

Natuur: 1 – Rianne & Lisette: 0